تلفظ بین المللی : /sˈijah tʃˈeʃm/ تلفظ : [s'ijah tS'eSm]
لغت نامه دهخدا
سیه چشم. [ ی َه ْ چ َ / چ ِ ] ( ص مرکب ) حورالعین. که چشمان سیاه دارد. چشم محبوب. ( فرهنگ رشیدی ) : ای غالیه زلفین ماه پیکرعیار و سیه چشم و نغز و دلبر.خسروی.بیاد سیه چشم گلرخ ببام چو سرو سهی بر سرش ماه تام.فردوسی.برون آورید از شبستان اوی بتان سیه چشم خورشیدروی.فردوسی.سیه چشم و گیسوفش و مشک دم پری بوی و آهوتک وگورسم.اسدی.کنیزی سیه چشم و پاکیزه روی گل اندام و شکرلب و مشکبوی.نظامی.تو مشکبوی سیه چشم ر...
فرهنگ فارسی
( صفت ) آن که دارای چشمانی سیاه رنگ باشد . حور العین . که چشمان سیاه دارد
