تلفظ بین المللی : /sˈineː kˈeʃ/ تلفظ : [s'ine: k'eS]
لغت نامه دهخدا
سینه کش. [ ن َ / ن ِ ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب ) آنکه سینه را بر زمین یا چیز دیگر بساید. ( آنندراج ) ( بهار عجم ). آنکه به سینه راه رود : چون ابر بهاری بزمین سینه کش آیدشوکت شده از بس که گران بار نگاهم.محمد اسحاق شوکت ( از آنندراج ).- سینه کش رو به آفتاب ؛ در معرض آفتاب. ( فرهنگ فارسی معین ).- سینه کش کوه ؛ شیب تند و تیز کوه. ( فرهنگ فارسی معین )....
فرهنگ عمید
جای پهن و هموار در دامنۀ کوه: سینه‌کش کوه. ⟨ سینه‌کش آفتاب: [مجاز] جای رو به آفتاب؛ جای مسطح که خورشید بر آن بتابد.
جای پهن و هموار در دامنۀ کوه: سینه کش کوه. * سینه کش آفتاب: [مجاز] جای رو به آفتاب، جای مسطح که خورشید بر آن بتابد.
فرهنگ معین
( ~. کِ ) (ق مر. ) جای هموار و معمولاً شیب دار. ، ~ آفتاب رو به آفتاب ، در معرض آفتاب . ، ~کوه : شیب تند و تیز کوه .
فرهنگ فارسی
یا سینه کش آفتاب . رو به آفتاب در معرض آفتاب . یا سینه کش کوه . شیب تند و تیز کوه . آنکه سینه را بر زمین یا چیز دیگر بساید .
