تلفظ بین المللی : /sakˈɑkijˌe/ تلفظ : [sak'Akij,e]
لغت نامه دهخدا
سکاکیه. [ س َک ْ کا کی ی َ ] ( اِخ ) اصحاب ابوجعفر محمدبن خلیل سکاک از متکلمین شیعه امامیه. اینان در اصل امامت پیرو عقیده هشام بوده اند. ( هشام بن الحکم ). رجوع به سکاک و به خاندان نوبختی ص 72 و 257 شود.
دانشنامه آزاد فارسی
سَکّاکیهفرقه ای از شیعة امامیه، پیروان ابوجعفر محمد بن خلیل/جلیل سکاک، پدیدآمده در نیمة اول قرن 3ق. سکاک از شاگردان هشام بن حکم ( ـ199ق)، از متکلمان امامیه، قائل به تشبیه خداوند به انسان و جسم و معتقد به بداء بود و می گفت خداوند زمانی نمی دانسته و بعداً دانا شده و عملش حادث است. سکاکیه علم را از صفات ذاتی خداوند می شمردند. از تألیفات سکاک، کتاب المعرفه در باب استطاعت و کتاب التوحید است.43011000wik...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] از فرق کلامی شیعه که پیرو ابو جعفر محمد بن خلیل سکّاک از متکلمان امامیه بودند .
و خداوند را بخودی خود عالم میدانستند و وصف عالمیت او را در وی از صفات ذاتی او میشمردند.وی شاگرد ابو محمد هاشم بن حکم (در گذشته در ۱۹۹ ه) و از معاصرین چند تن از مشاهیر «معتزله» مانند ابو عثمان عمرو بن بحر جاحظ و ابو جعفر محمد بن عبد اللّه اسکافی و ابو الفضل جعفر بن حرب بوده است، و در نیمه اوّل قرن سوم هجری ...
