معانی کلمه : سماع

۱. (تصوف) شرکت دسته‌جمعی در ترانه‌خوانی و پایکوبی؛ آوازخوانی؛ پایکوبی؛ دست‌افشانی؛ وجد و سرور.
۲. [قدیمی] شنوایی.
۳. (اسم) [قدیمی] آواز خوش؛ غنا؛ سرود.
۴. [قدیمی] شنیدن؛ شنودن.
⟨ سماع طبیعی: (فلسفه) [قدیمی] قسمتی از حکمت طبیعی که در امور طبیعی و آنچه همۀ اجسام طبیعی در آن اشتراک دارند مانند ماده، صورت، حرکت، سکون، طبیعت، و غیره بحث کند.

(سَ) [ ع . ] 1 - (مص م .) شنیدن . 2 - (اِمص .) شنوایی . 3 - (اِ.) آواز، سرود. 4 - وجد و سرور و پای کوبی صوفیه .

(سَ مّ) [ ع . ] (ص .) 1 - آن که بسیار شنود (سخنان دیگران را). 2 - مطیع . 3 - جاسوس . 4 - یکی از مراتب دین مانی ؛ نغوشاک ، نغوشا؛ ج . سماعون .

شنوایی

اسم

شنوایی

وجد، سرور

آواز، سرود

شنودن، شنیدن

پایکوبی، دست‌افشانی، رقص

۱. پایکوبی، دستافشانی، رقص
۲. وجد، سرور،
۳. آواز، سرود
۴. شنودن، شنیدن
۵. شنوایی