تلفظ بین المللی : /sˈotuːh ʃˈodan/ تلفظ : [s'otu:h S'odan]
لغت نامه دهخدا
ستوه شدن. [ س ُ ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) بستوه شدن. بجان آمدن. بتنگ آمدن. عاجز شدن. ناتوان شدن : همی رفت گشتاسب تا پیش کوه یکی نعره زد کاژدها شد ستوه.فردوسی.هم اندر زمان تندبادی ز کوه بر آمد که شد نامور زآن ستوه.فردوسی.ولی رسمی میکردند تا رعیت بستوه شد و بفریاد آمدند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 438 ). و هر دو لشکر ستوه شدند پس صلح کردند. ( فارسنامه ابن البلخی ). الیاس ستوه شد و بر ایشان دعا کرد و پنهان شد...
فرهنگ فارسی
( مصدر ) ۱ - خسته شدن درمانده شدن . ۲ - ملول گشتن .
