کلماتور
زخمی مزمن که در پوست بدن انسان روی بینی و گونه‌ها پیدا می‌شود، سرایت آن به‌وسیلۀ پشۀ مخصوصی صورت می‌گیرد.
۱. کسی که راهی در پیش گیرد و در آن راه برود؛ رونده.
۲. [قدیمی] پیرو.
۳. [قدیمی] پارسا؛ زاهد.
۴. (تصوف) کسی که با ارشاد مرشد و پیرو در راه خدا سیر کند و مراحل تهذیب نفس و مراتب سیروسلوک را بپیماید. سالکان را اهل سلوک و اهل طریقت نیز می‌گویند؛ عارف.
(لِ) [ ع . ] (اِفا.) 1 - رونده ، مسافر. 2 - زاهد، عارف .
(لَ)(اِ.) زخمی که در پوست بدن خاصه صورت پیدا می شود. گاه یک سال بهبودی آن طول می کشد ولی جای آن باقی می ماند.
پیرو
(تلفظ: sālek) (عربی) آن که راهی را طی کند ، رونده ، راه رو ؛ (در تصوف) آن که مراحل سلوک عرفانی را معمولاً با ارشاد پیری می‌گذراند .
تکیه ای: sâlak
طاری: sâlak
طامه ای: sâlak
طرقی: sâlak
کشه ای: sâlak
نطنزی: sâlak
صفت
پیرو
رونده، رهرو
درویش، صوفی، عارف
۱. درویش، صوفی، عارف
۲. رونده، رهرو
۳. پیرو
پیرو