تلفظ بین المللی : /zˈib xˈosroː/ تلفظ : [z'ib x'osRo:]
لغت نامه دهخدا
زیب خسرو.[ خ ُ رَ ] ( اِخ ) شهری که نوشیروان آن را بنا کرد. ( از فهرست ولف ). نام شهری است که نوشیروان به صورت انطاکیه ساخت. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ) : یکی شهر فرمود نوشین روان بدو اندرون آبهای روان بکردار انطاکیه چون چراغ پر از گلشن و کاخ و میدان و باغ بزرگان روشندل و شادکام ورا زیب خسرو نهادند نام چو شد زیب خسرو چو خرم بهار بهشتی پر از رنگ و بوی نگار...یکی مرد ترسا گزین کرد شاه بدو داد فرمان ...
