زکا. [ زَ ] ( ع اِ ) ( از «زک و» ) جفت از عدد. یقال : خساً او زکاً؛ یعنی طاق یا جفت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
فرهنگ فارسی
مرد بسیار سیم و تونگر و زود نقد
دانشنامه عمومی
زَکا (به یونانی: Ζακχαῖος) (به عبری: זכי) (به انگلیسی: Zacchaeus) به معنی "خالص" یا "بی گناه" محصل مالیات در شهر اریحا بود که تنها در انجیل لوقا از آن نام برده شده است. او از نسل ابراهیم و نمونه ای از شخصیت عیسی بود که برای گمراهان، رستگاری می آورد. در آن زمان، پیشه محصل مالیاتی خوار شمرده می شد. زیرا مردم، آنان را خائن (همدست امپراتوری روم و نه همراه با یهودیان) و فاسد می دانستند.به خاطر تولید و ...
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] ریشه کلمه: زکو (۵۹ بار)اصل زکوة چنانکه طبرسی و راغب گفته به معنی نموّ و زیادت است همچنین است قول قاموس و اقرب و صحاح زکاء را نموّ کردن گفته است.«زکا الزرع یزکو زکاء نما». علی هذا زکو و زکاء مصدر و زکوة مصدر است . ولی ابن اثیر در نهایه میگوید: زکوة از اسماء مشترکه است و بر عین و معنی هر دو اطلاق میشود. آیه «وَ وَحَنا مِنْ لَدُنّا و زَکوةً» که خواهد آمد مؤید قول ابن اثیر است. نا گفته...
