تلفظ بین المللی : /zabˈɑnʃenˌɑsi/ تلفظ : [zab'AnSen,Asi]
لغت نامه دهخدا
زبان شناسی. [زَ ش ِ ] ( حامص مرکب ) زبان شناسی علمی است که درباره ٔزبانها و مظاهر مختلف آن بحث میکند. این علم از چگونگی ساختمان زبانها، از تاریخ آنها و از روابط آنها با سایر فعالیتهای بشری و بالعکس و تأثیر متقابل این فعالیت ها در زبان سخن میگوید. زبانشناسی علمی است تحلیلی که از خیلی جهات شبیه به ریاضیات و از طرف دیگر خود یکی از شعب علوم اجتماعی و شاخه ای از مردم شناسی میباشد. از این نقطه نظر، زبا...
فرهنگ عمید
علمی که دربارۀ زبان های مختلف، چگونگی ساختمان و اصوات و اشکال هر یک، و ارتباط میان آن ها بحث می کند.
فرهنگ معین
( ~. ش ) (اِمر. ) علمی که به مطالعة زبان می پردازد.
دانشنامه آزاد فارسی
زبان شناسی (linguistics)علمی که موضوع آن بررسی قوانین زبان است و از این رهگذر، به شناخت زبان انسان، چگونگی شکل گیری و کارکرد آن می پردازد و واحدها، ساختار، ماهیت، و تحولات زبان ها را مطالعه می کند. پیشینۀ زبان شناسی به قبل از میلاد می رسد که نخستین مباحث زبان شناسی در باب ماهیت معنا و منشأ زبان، به ویژه در هند، یونان، و روم مطرح می شود. چنان که پانینی، دستور زبان خود را، که نخستین اثر بزرگ در این ...
فرهنگ فارسی
مطالعۀ علمی زبان
علمیست که درباره زبانها و مظاهر مختلف آن سخن میگوید
دانشنامه عمومی
زبان شناسی علمی است که به مطالعه و بررسی روشمند زبان می پردازد. در واقع، زبان شناسی می کوشد تا به پرسش هایی بنیادین همچون «زبان چیست؟»، «زبان چگونه عمل می کند و از چه ساخت هایی تشکیل شده است؟»، «انسان ها چگونه با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند؟»، «زبان آدمی با سامانه ارتباطی دیگر جانوران چه تفاوتی دارد؟»، «کودک چگونه سخن گفتن می آموزد؟»، «زبان بشر چگونه تکامل یافته است؟»، «زبان ها چه قرابتی با یکدیگ...
مترادف و متضاد
linguistics(اسم)
زبان شناسی، لسانیات، علم زبان
فرهنگستان زبان و ادب
{linguistics, linguistic science} [زبان شناسی] مطالعۀ علمی زبان
