تلفظ بین المللی : /zˈuː ˈaːlid/ تلفظ : [z'u: 'a:lid]
لغت نامه دهخدا
ذوالید. [ ذُل ْ ی َ ] ( ع ص مرکب ، اِ مرکب ) متصرف. ( فقه ) آنکه بالفعل شی متنازع فیه را در دست و حیازت خویش دارد اعم از آنکه مالک واقعی باشد یا نه.
فرهنگ عمید
۱. [مجاز] متصرف. ۲. (اسم، صفت ) [مجاز] کسی که مالی را در تصرف دارد اعم از آنکه مالک واقعی آن باشد یا نه.
فرهنگ فارسی
۱ - متصرف ۲ - آنکه بالفعل شئ متنازع فیه را درست و تصرف دارد اعم از آنکه مالک واقعی باشد یا نه
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ذو الید به معنی متصرّف در چیزی است.به کسی که نسبت به چیزی استیلا و سلطنت دارد ذو الید گویند. استیلا بر چیزی نشانه مالکیت آن است ( قاعده ید). چنان که قول صاحب ید نسبت به طهارت و نجاست چیزی که بر آن استیلا دارد؛ خواه به نحو مالکانه یا غیر مالکانه، بنابر قول مشهور پذیرفته است ( قاعده حجیت قول ذی الید). wikifeqh: ذو_الید...
