تلفظ بین المللی : /zˈɑl mˈoʔdʒam/ تلفظ : [z'Al m'o?dZam]
دانشنامه عمومی
در زبان فارسی دری قدیم (خصوصاً پیش از مغول) مرسوم بوذ که هرگاه در کلمه ای فارسی (در مقابل عربی) پیش از د حرکت بوذی دال را ذال نوشتندی (و خواندندی). به این ذال، ذال معجم گفتندی. مثلاً به جای «باشد»، «باشذ» نوشتندی. مراعات این قاعده خصوصاً ادبا را واجب بوذه است و حتی در قافیه هم رعایت شذی. چنانکه سعدی لذیذ را با کشیذ (کشید) قافیه کرده است. در بسیاری از دستنویس های کهن این قاعده مراعات شذه است. چنان ...
