تلفظ بین المللی : /zˈɑt ˈaːlbin/ تلفظ : [z'At 'a:lbin]
لغت نامه دهخدا
ذات البین. [ تُل ْ ب َ ] ( ع اِ مرکب ) مشترک میان دوتن یا دو قوم. میان دو کس یا دو جماعت ، دوجانبه. دوجانبی ، دوطرفی. که شامل هر دو جانب بود، اصلاح ذات البین. افساد ذات البین : رسول فرستادیم نزدیک برادر... و پیغامها دادیم رسول را که اندر آن صلاح ذات البین بود. ( تاریخ بیهقی ). مشایخ بخارا به اصلاح ذات البین برخاستند. ( ترجمه تاریخ یمینی نسخه خطی مؤلف ص 162 ). ملک نوح بعد از حصول رضاء جانبین و حدو...
فرهنگ عمید
۱. میان دو تن یا دو گروه، آنچه میان دو یا چند تن باشد از خوبی یا بدی، دوجانبه، دوجانبی. ۲. مشترک میان دو تن یا دو گروه. ۳. حالت و حقیقت رابطۀ دو تن یا دو دسته.
فرهنگ معین
( ~. بَ ) [ ع . ] (اِمر. ) آنچه میان دو کسی باشد از خوبی و بدی ، شادی و اندوه .
فرهنگ فارسی
( اسم ) میانه دوکس یا جماعت دو جانبه : (( باب بیستم - در اصلاح ذات البین و صله رحم . ) ) مشترک میان دو تن یا دو قوم .
