تلفظ بین المللی : /dˈideː dˈɑr/ تلفظ : [d'ide: d'AR]
لغت نامه دهخدا
دیده دار. [ دی دَ / دِ ] ( نف مرکب ) ( از: دیده + دار ) دیدبان. دیده. شخصی را گویند که بر سرتیر کشتی نشیند یا بر سر کوه بلند و از دور هرچه بیند از لشکر و دشمن و غیر آن خبر دهد. ( جهانگیری ). بمعنی دیده بان است و او شخصی باشد که بر جای بلند نشیند و آنچه از دور بیند خبر دهد. ( برهان ) : خروشان ز بامش یکی دیده دارکه ای بیهشان نیست خانتان بکار.اسدی.براهش بویم از نهان دیده دارگریزیم چون او شود آشکار.اس...
