دوگوشی . [ دُ ] (ص نسبی ، اِ مرکب ) که دارای دو گوش باشد. دو گوشه . || عمامه ای که دوطرف آن پایین افتاده باشد. (ناظم الاطباء). || کلاهی را گویند که دو گوش داشته باشد از دو طرف اعم از اینکه گوشها از پایین باشند به نحوی که در شوشتر و بعضی بلاد فارس است یا از بالا به نحوی که در عراق معمول است . (لغت محلی شوشتر). کلاهی که در هر دو طرف گوشه داشته باشد. (آنندراج ) (برهان ) : گاه در اطلس کلاه زده لاف ترک...
فرهنگ فارسی
یک جفت گوشی که با اتصال آن به دستگاه صوتی یا تصویری، صدا به‌طور مستقیم و بدون پخش شدن در فضا دریافت شود
