تلفظ بین المللی : /dˌarandˈeɡi/ تلفظ : [d,aRand'egi]
لغت نامه دهخدا
درندگی. [ دَ رَ دَ / دِ ] ( حامص ) عمل درنده. حالت و صفت درنده. سبعیت. فروست. فروسیت. و رجوع به درنده و دریدن شود.
فرهنگ فارسی
درنده بودن سبعیت . عمل درنده حالت و صفت درنده فروست
دانشنامه عمومی
درندگی نوعی فعالیت زیستی در زمانی است که یک جانور شکارچی یا درنده، شکار یا طعمه خود را شکار می کند. درندگان اغلب برای شکار سازگار شده و مهارت بسیاری در این کار دارند.دَرَندِگان جانورانی هستند که طعمه های خود را فعالانه تعقیب کرده و به منظور خوردن می کشند. به این عمل طُعمه خواری گفته می شود.طعمه های خود را با اعضایی از بدن خود مانند دندان و چنگال می کشد.سپس بدن قربانی خود را با دندان ها و چنگال های...
