معانی کلمه : درستکار

تلفظ بین المللی : /dorˈostkɑr/ تلفظ :‌ [doR'ostkAR]

لغت نامه دهخدا

درستکار. [ دُ رُ ] ( ص مرکب ) استوار کار. ( ناظم الاطباء ). حکیم. ( السامی ) ( مهذب الاسماء ). حکمة. ( دهار ). آنکه کارهایش براستی و درستی انجام گیرد. درست کردار. || امین. ( ناظم الاطباء ). معتمد.

فرهنگ عمید

کسی که کارهایش از روی راستی و درستی باشد، درست کردار، امین.

فرهنگ معین

( ~. ) (ص فا. ) ۱ - آن که کارهایش به راستی و درستی انجام گیرد، درست کردار. ۲ - امین ، معتمد.

فرهنگ فارسی

امین، کسی که کارهایش ازروی راستی ودرستی است
( صفت ) ۱ - آنکه کارهایش به راستی و درستی انجام گیرد درست کردار . ۲ - امین و معتمد .

مترادف و متضاد

امانت‌دار، امین، ثقه، درست، درست‌کردار، صحیح‌العمل، فریور، موتمن، مصیب، معتمد، نیکوکار ≠ دغل

right (صفت)راست، صحیح، درست، واقعی، بجا، محقق، ذیحق، درست کار، قائمupright (صفت)راست، درست، عمودی، نیکو کار، راد، درست کار، قائمhonest (صفت)صادق، بامروت، راد، امین، راستکار، درست کار، بی غل و غشrighteous (صفت)نیکو کار، درست کار، عادل، صالح...