دارقُطْنی، ابوالحسن علی (۳۰۶ـ بغداد ۳۸۵ق)محدّث، فقیه و ادیب شافعی. منسوب به دارالقُطن (سرای پنبه)، محلّه ای در بغداد است. در زادگاهش، بصره، کوفه و واسط به تحصیل علوم حدیث، فقه، تفسیر و ادب پرداخت و به مصر و شام سفر کرد. چون اکثر دیوان های شاعران عرب، و بیشتر سیّد حمیری، را از برداشت؛ او را به تمایلات شیعی نیز منسوب کرده اند. چون درگذشت نزدیک مقبرۀ معروف کرخی به خاک سپرده شد. از آثارش: کتاب السنن، ...
