معانی کلمه : خورده

تلفظ بین المللی : /xˈordeː/ تلفظ :‌ [x'oRde:]

لغت نامه دهخدا

خورده. [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ] ( ن مف ) هر چیز مأکول و از گلو فروبرده شده و متأکل شده. ( ناظم الاطباء ). طعام. غذا. خوراک : خو مبر از خورد بیکبارگی خورده نگه دار بکم خوردگی.نظامی.خورده های ملوک وار سره مرغ وماهی و گوسپند و بره.نظامی.هر نعمتی که هست بعالم تو خورده دان هر لذتی که هست سراسر چشیده گیر.سعدی.خوان بزرگان اگرچه لذیذ است خورده اینان خود بالذت تر. ( گلستان ).- کرم خورده ؛ آنچه کرم آنرا خو...

فرهنگ عمید

۱. ویژگی کسی که چیزی را خورده است.
۲. ساییده شده.

فرهنگ معین

(خُ دِ ) (ص مف . ) چیزی که از گلو فرو رفته و بلعیده شده .

فرهنگ فارسی

( اسم ) چیزی که از گلو فرو رفته و بلعیده شده .

مترادف و متضاد

drunk (صفت)

مست، خنگ، خورده، سرمست، مخمور، لول، نشئه شده

eaten (صفت)

خورده