[ویکی فقه] اِبْن ِمَنْده ، عنوان افراد خاندانی از محدثان حنبلی مذهب ایرانی که از سده ۳ تا ۷ق /۹ تا ۱۳م در اصفهان می زیسته اند.نسبت آنان به استندار فیروزان بن چهار بُخت از صاحب منصبان لشکری ساسانیان می رسد که در فتح اصفهان اسلام آورد.شهرت مندهشهرت منده از لقب ابراهیم بن ولید بن سَنده ، نتیجه (نسل سوم ) بُطّه ، پسر استندار فیروزان ، گرفته شده است . ابراهیم نخستین محدث از این خاندان محسوب می شود. او ...
