حیازَت مُباحاتحیازت در لغت به معنای گردآوردن و فراهم ساختن و در اصطلاح به معنای استیلا بر اموال مباح است. حیازت اگر با شرایط خاصی انجام شود و با قصد تملک باشد از اسباب مالکیت است. مادۀ ۱۴۶ قانون مدنی حیازت را چنین تعریف کرده است: «مقصود از حیازت، تصرف و وضع ید است یا مهیاکردن وسایل تصرف و استیلا» و آن را مملِّک می داند: «هرکس مال مباحی را با رعایت قوانین مربوط به آن، حیازت کند مالک آن می شود» (ماد...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اصطلاحی در فقه و حقوق ، به معنای تصرف مالکانه در اموال مباح منقول می باشد. و حیازت مباحات،در اختیار گرفتن مال منقول مباح گفته می شود.مصدر حیازت از ریشه عربی حو ز، به معنای گرد آوردن، سلطه یافتن بر چیزی و مالک شدن است. در منابع فقهی و حقوقیحیازت در منابع فقهی و حقوقی به معنای مشابه مفهوم لغوی، یعنی سلطه داشتن و دست نهادن بر چیزی به گونه ای که دیگران امکان تصرف در آن نداشته باشند، یا فراه...