جیل . [ ج َ ] (ع اِ) گروه از اسبان و شتران . || کرانه ٔ قبر. || گرداگرد اندرون چاه تا سر. (منتهی الارب ). || کرانه ٔ دریا و کوه .
جیل .(اِخ ) مردم گیلان را گویند. (صبح الاعشی ج 1 ص 367).
1. موى فر؛ 2. موى وِز کرده؛ 3. راستشدن مو بر بدن جانوران به هنگام نزاع.