ثیابی . [ بی ی ] (ع ص نسبی ) جامه دار. ثوّاب . بزاز.
ثیابی . [ بی ی ] (اِخ ) محمودبن عمر. محدث است و از آن رو وی را ثیابی گویند که جامه دار حمام بود.
