تواطؤ. [ ت َ طُءْ ] ( ع مص ) توافق. ( زوزنی ) ( از اقرب الموارد ). موافقت و سازواری و اتفاق کردن بر امری. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). با همدیگر موافقت کردن. ( آنندراج ). اتفاق کردن. همداستان شدن. سازواری بر... موافقت بر... اتفاق در... ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). || لفظی را گویند که وضع شده باشد بر امری عام و مشترک باشد بین افراد، علی السویه ، مانند لفظ انسان. و مقابل این لفظ است لفظ تشکیک....
فرهنگ عمید
با هم سازش کردن، با یکدیگر موافقت و سازگاری کردن، با هم سازش کردن در کاری.
فرهنگ معین
(تَ طُ ) [ ع . ] ۱ - (مص ل . ) سازش کردن با هم ، موافقت کردن همدیگر در امری ، همدست شدن . ۲ - (اِمص . ) موافقت ، سازش .
فرهنگ فارسی
۱- ( مصدر ) سازش کردن باهم موافقت کردن با یکدیگر در امری با هم ساختن همدست شدن . ۲- ( اسم ) موافقت سازش .
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] تواطو یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای تساوی یک کلی در صدق بر افرادش است.هر گاه یک کلی بر تمام مصادیق خود به گونه ای یکنواخت و مساوی صدق کند، چنین نوع کلی را «متواطی» و تساوی در صدق را «تواطؤ» می نامند؛ مانند انسان که بر زید، بکر و عمرو به صورت برابر صدق می کند، چرا که نمی توان گفت: «زید در ماهیت انسانی خود (حیوان ناطق بودن) از بکر انسان تر است»، بر خلاف نور که به...
