تلفظ بین المللی : /tanˈaʔʔom kˈardan/ تلفظ : [tan'a??om k'aRdan]
لغت نامه دهخدا
تنعم کردن. [ ت َ ن َع ْ ع ُ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) خوش گذراندن. به ناز و نعمت زندگی کردن. در خوشی و آسایش و نعمت زیستن : هزار سال تنعم کنی بدان نرسدکه یک زمان به مراد کسیت باید بود.سعدی.مباش ازبهر روزی مضطرب ، بنشین تنعم کن که از نان خوردن افتاده ست دندانی که جنبیده.مخلص کاشی ( از آنندراج ).رجوع به تنعم ودیگر ترکیبهای آن شود....
