معانی کلمه : تنبل

کسی که مایل به کار کردن نباشد و تن به کار ندهد؛ بیکاره؛ تن‌پرور.

۱. مکر؛ حیله؛ فریب؛ نیرنگ.
۲. جادو؛ افسون: ◻︎ نیست را هست کند تنبل اوی / هست را نیست کند فرهستش (ابونصر مرغزی: شاعران بی‌دیوان: ۲۷۱).

(تِ بَ) (ص .) کوتاه قد.

(تَ بَ) (ص .) تن پرور، کاهل .

(تَ یا تُ بُ) (اِ.) 1 - مکر، حیله . 2 - افسون ، جادو.

تکیه ای: tembel
طاری: tambel
طامه ای: tambel
طرقی: tambel
کشه ای: tambel
نطنزی: tambel

بچه‌ننه، بی‌حال، بی‌غیرت، تن‌زن، بی‌حال، بیکاره، تن‌آسا، تنبل‌باشی، تن‌پرور، سپوزکار، سست، کاهل، لش، مسامح، هیچ‌کاره ≠ زرنگ، کوشا

۱. بچهننه، بیحال، بیغیرت، تنزن، بیحال، بیکاره، تنآسا، تنبلباشی، تنپرور، سپوزکار، سست، کاهل، لش، مسامح، هیچکاره ≠ زرنگ، کوشا
۲. درسنخوان