تلفظ بین المللی : /tamq1ˈɑtʃi/ تلفظ : [tamq1'AtSi]
لغت نامه دهخدا
تمغاچی. [ ت َ ] ( مغولی - ترکی ، ص مرکب )آنکه محصول راهداری ستاند. ( آنندراج ). کسی که از اجناس باج گرفته و بر آنها مهر زند. محصل باج و خراج. باج گیر. ( ناظم الاطباء ). کسی که از جانب کوتوال براجناس مهر کرده محصول و باج آن گیرد. ( غیاث اللغات ) : روزی عجوزی ، درمی چند از خانه تمغاچی آورد که معاملت حضرت خواجه است. ( انیس الطالبین بخاری ).ز تمغاچی پسر داغ غلامی برجبین دارم تلف شد نقد جان و حاصل و با...
فرهنگ عمید
در دورۀ ایلخانان مغول، مٲمور وصول باج وخراج که کالایی را پس از گرفتن باج وخراج آن مُهر و علامت مخصوص می زد.
فرهنگ فارسی
( صفت ) کسی که بمال التجاره پس از وصول مالیات و عوارض مهر و علامت مخصوص میزده مامور وصول خراج از مال التجاره .
