تشویر دادن. [ ت َش ْ دَ ] ( مص مرکب ) شرمگین کردن. خجل کردن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ) :
کند لطائف طبع تو بحر را حیران
دهد شمائل حلم تو کوه را تشویر.
انوری ( از آنندراج ).
ز مکر طاعن طاعون گرفته ایمن باش
که بانگ سگ ندهد نور ماه را تشویر.
بدر جاجرمی.
و رجوع به تشویر شود.
