۱. (ادبی ) در بدیع، نوعی تسمیط که در آن، هریک از مصراع های بیت دو قسمت شده و در هر قسمت قافیه ای آورده می شود، مانندِ این شعر: مده ای رفیق پندم که نظر بر او فکندم / تو میان ما ندانی که چه می رود نهانی (سعدی۲: ۵۹۷ ).
۲. (اسم مصدر ) [قدیمی] دو نیمه کردن، دو قسمت کردن چیزی.
۳. (اسم مصدر ) [قدیمی] مالی را با کسی دو نیمه کردن.
