تسلی شیرازی. [ ت َ س َل ْ لی ِ ] ( اِخ ) اسمش آقا رجبعلی و شغلش مذهّبی در تذهیب اوراق و تهذیب اخلاق. مقبول و مطبوع اهالی آفاق بوده ، گاهی شعری می گفته. از اوست :
تسلی گر دمی خواهی به کام خویش دوران را
ترا افلاک دیگر باید و سیاره دیگر.
ترک جان گفتم و فارغ شدم از زاری دل
نشد آسانتر از این چاره بیماری دل.
( مجمعالفصحا ج 2 ص 83 ).
