کلماتور
تراب . [ ت ِ ] (ع اِ) بن دست گوسپند. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). منه حدیث علی علیه السلام : لئن ولیت بنی امیة لانفضهم القصاب التراب الوذمة. (منتهی الارب ). || آن یا جمع تَرْب بالفتح است مخفف تَرَب یا صواب الوذام التربه است و آن وذام (روده وشکنبه ها) است که بخاک افتاده باشد. (منتهی الارب ).
خاک؛ زمین.
چکه؛ ترشح؛ تراوش آب یا مایع دیگر از ظرفی: ◻︎ اگر تراب ز دست تو یابدی باران / به‌جای سبزه زبرجد برون دمد ز تراب (امیرمعزی: ۴۱).
(تَ) (اِ.) چکه ، ترشح .
(تُ) [ ع . ] (اِ.) خاک زمین . جِ اتربه .
(تلفظ: torāb) (عربی) خاک .
ثری، خاک، زمین، طین، گل ≠ ماء