تبعت . [ ت َب ِ ع َ ] (ع اِ) تبعة. عاقبت بد : خواجه بدیوان وزارت آمد و احمد را بخواندند سخت بترسید از تبعتی دیگر که بدو بازخورد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 268 و چ فیاض ص 267). بعجب بماندم از حرص و مناقشت با یکدیگر و چندین وزر و وبال و حساب و تبعت . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 371). افتادم و خاستم و بسیار نرم و درشت دیدم و بیست سال برآمد و هنوز در تبعت آنم . (تاریخ بیهقی ایضاً ص 615). اگر از تبعت آن بسلامت ب...
فرهنگ عمید
عاقبت بد، نتیجۀ ناگوار.
فرهنگ معین
(تَ بِ عَ ) [ ع . ] (اِ. ) ۱ - نتیجه ناگوار، نتیجه بد. ۲ - رنج ، سختی .
فرهنگ فارسی
( صفت اسم ) ج تابع . ۱- پیروان پسروان . ۲- چاکران . ۳- رعایا: (( از تبع. دولت ... است . ) ) توضیح این کلمه در فارسی بجای مفرد استعمال شود و غیر فصیح استمانند: طلبه کسبه عمله.
