معانی کلمه : تار

تار. [ تارر ] (ع ص ) فربه وباگوشت . || مرد غریب بعیدالوطن . || ضعیف و سست از گرسنگی و جز آن . (منتهی الارب ).

فرق سر؛ میان سر: ◻︎ زدن مرد را چوب بر تار خویش / به از بازگشتن ز گفتار خویش (ابوشکور: شاعران بی‌دیوان: ۱۰۲).

= ⟨ تارومار
⟨ تارومار: ‹تال‌ومال›
۱. پریشان، پراکنده؛ از‌هم‌پاشیده؛ زیروزبرشده.
۲. نیست‌ونابود.

[ په . ] (ص .) تیره ، تاریک .

(اِ.) 1 - رشته ، نخ . 2 - یکی از سازهای ایرانی با یک کاسه ، پنج تار و دسته ای بلند.

[ هن د . ] (اِ.) =تال : نام درختی است بلند و تناور در هندوستان با ساقه های بلند و برگ های درازی شبیه پنجة آدمی .

۱تبر ۲دوتار ۳تاریک و غبارآلود

تار (افزار موسیقى).

اسم ≠ روشن، شفاف

تاریک، تیره، ظلمانی، مظلم

۱. تاریک، تیره، ظلمانی، مظلم ≠ روشن، شفاف
۲. خفه، کدر، گرفته ≠ شفاف، منیر
۳. سیاه، مشکی، غبارگرفته
۴. ساز
۵. سیم
۶. تاره، رشته، نخ ≠ پود
۷. تارک، فرقسر، مفرق
۸. تال
۹. دانهمو، نخمو