معانی کلمه : بیکاره

تلفظ بین المللی : /bikˈɑreː/ تلفظ :‌ [bik'ARe:]

لغت نامه دهخدا

بی کاره. [ رَ / رِ ] ( ص مرکب ) آنکه هیچ کاری ندارد. بی کار. بی اشتغال. بی شغل. ( از یادداشت مؤلف ). || بی هنر. نادان در هنر و صنعت. ( یادداشت مؤلف ). || آنکه به هیچ کار نشاید. عاطل. ( از یادداشت مؤلف ). || بی فایده و بی مصرف. بیسود: مردمان بیکاره ؛ کسانی که از وجود آنها هیچ فایده ای مترتب نباشد. ( از ناظم الاطباء ). || ولگرد. رجوع به بی کار شود.

فرهنگ عمید

۱. بیکار.
۲. بی هنر.
۳. ولگرد.
۴. بی فایده.

فرهنگ معین

(رِ یا رَ )(ص مر. )۱ - بی کار. ۲ - بی هنر. ۳ - ولگرد. ۴ - بی فایده ، بی مصرف .

فرهنگ فارسی

بیکار، بی هنر، ولگرد، بی فایده
( صفت اسم ) ۱ - بیکار ۲ - بیهنر . ۳ - ولگرد ۴ - بیفایده بیسود بیمصرف

مترادف و متضاد

بی‌مصرف، تنبل، تن‌پرور، کاهل، لش، مفتخوار، مهمل، ول، ولگرد، بیهوده‌گرد، هرزه‌گرد، ولو، هنجام، هیچکاره ≠ زرنگ، شاغل

vagabond (اسم)ولگرد، خزپوش، بیکاره، طفیلی، دربدر، خانه بدوشidler (اسم)گیجی، ادم بیکار و تنبل، ادم بیکاره و مهمل، ادم تنبل، بیکاره، کند ذهنی، چرخ دلالهdo-nothing (اسم)بیکارهvagabond (صفت)بی کاره، خانه بدوشdo-nothing (صفت)تنبل، عاطل، بی کارهinactive (صفت)سست، تنبل، بی کاره، بی اثر...