معانی کلمه : بیهوده گوی

تلفظ بین المللی : /bihˈuːdeː ɡˈuːj/ تلفظ :‌ [bih'u:de: g'u:j]

لغت نامه دهخدا

بیهوده گوی. [ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) بیهوده گو. هزال. بَذی . هوب. هذاء: رجل هذاءة؛ مرد بسیار بیهوده گوی از بیماری یا خواب. صیغ؛ کذّاب بیهوده گوی سخن آرا. ابی العبر؛ بیهوده گوی فسوس کننده. ( منتهی الارب ) : شاعر که دید با قد کاونجک بیهوده گوی و نحسک وبوالفنجک ؟منجیک ( از حاشیه لغت فرس اسدی نخجوانی ).بسا خودنمایان بیهوده گوی که باشند در بزمگه رزمجوی.امیرخسرو.رجوع به بیهده گوی شود....

فرهنگ فارسی

( بیهوده گو ی ) ( اسم ) آنکه سخنانش یاوه و بیفایده باشد یاوه گوی

معانی کلمه : بیهوده گوی

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات