تلفظ بین المللی : /benˌadeːnˈavɑz/ تلفظ : [ben,ade:n'avAz]
لغت نامه دهخدا
بنده نواز. [ ب َ دَ / دِ ن َ ] ( نف مرکب ) بنده پرور. ( آنندراج ). کسی که بر پست تر از خود مهربانی کند و مهربان نسبت به بندگان. ( ناظم الاطباء ). کسی که بزیردستان مهربانی کند. آنکه به بندگان عطوفت ورزد. بنده پرور. ( فرهنگ فارسی معین ) : شادمان گشت و دو رخساره چون گل بفروخت زیر لب گفت که احسنت و زه ای بنده نواز.فرخی.گر مرا فرموده بودی خسرو بنده نوازبهتر از دیوان شعرت پاسخی کردم متین.منوچهری.کسی چه ...
فرهنگ عمید
کسی که با زیردستان خود با مهربانی رفتار کند.
فرهنگ فارسی
( اسم ) ۱ - کسی که بزیر دستان مهربانی کند آنکه به بندگان عطوفت ورزد بنده پرور.
