تلفظ بین المللی : /bˈolandɡˌu/ تلفظ : [b'olandg,u]
لغت نامه دهخدا
بلندگو. [ ب ُ ل َ ] ( نف مرکب ) بلندگوی. بلندگوینده. آنکه یا آنچه به صدای بلند سخن گوید. || ( اِ مرکب ) اسبابی که تغییرات جریان برق را در یک دستگاه مخابراتی تبدیل می کند به صوتی که برای شنیدن آن نیازی به اینکه اسباب را به گوش نزدیک کنیم نیست ( برخلاف گوشی تلفن ). هر رادیوی گیرنده دارای بلندگواست. ساختمان بلندگو اساساً مانند ساختمان گوشی تلفن است و مرکب از غشائی است ( بشکل مخروطی از کاغذ سفت یا صفح...
فرهنگ عمید
۱. (برق ) دستگاهی که انرژی برقی را به انرژی صوتی تبدیل می کند. ۲. (صفت ) [مجاز] تبلیغ کننده.
فرهنگ معین
( ~. ) ( اِ. ) وسیله ای به شکل شیپور برای انتقال صوت به مسافت دور.
دانشنامه آزاد فارسی
بُلندگو (loudspeaker)وسیله ای الکترومغناطیسی برای تبدیل سیگنال های الکتریکی به امواج صوتی و پخش آن ها. متداول ترین نوع بلندگو بلندگوی سیم پیچ متحرک است. در این بلندگو، سیگنال های الکتریکی، مثلاً از رادیو، دریافت می شوند و به پیچکی از سیم نازک خوانده می شوند که به دور نوک یک مخروط پیچیده شده است. این پیچک بین قطب های آهنربایی دایم قرار دارد. وقتی سیگنال ها از آن عبور می کنند، پیچک آهنربا می شود و ن...
فرهنگ فارسی
دستگاهی برای بلندکردن صداکه به قوه برق کارمیکند، ودرجلوناطق میگذارندتاصدای اوراهمه بشنوند ( اسم ) ۱ - آلتی است بشکل شیپور که برای انتقال صوت بمسافت دور بکار برند . یا بلند گوی برقی ( الکتریکی ) . ۲ - سخنگوی شخصی یا موئ سسه ای .
دانشنامه عمومی
بلندگو یا اسپیکر (Speaker)، وسیله ای است که انرژی الکتریکی را به صدا تبدیل می کند. از بلندگو به همراه تقویت کننده، برای بلندتر کردن صدا استفاده می شود.آمپلی فایر (تقویت کننده الکترونیکی)بلندگوی رایانهاسپیکر بلوتوثواژه بلندگو ممکن است تنها به یک مبدّل، یا به سیستمی شامل چندین تقویت کننده و همچنین دیگر قطعات الکترونیکی اطلاق شود.بلندگو بخشی اساسی از هر سیستم صوتی است و معمولاً تفاوت کیفیت در سیستم ه...
