معانی کلمه : بقعه

۱. بنایی که بر بالای آرامگاه ائمه و بزرگان ساخته می شود.
۲. [قدیمی] ناحیه.
۳. [قدیمی] خانه.
۴. [قدیمی] خانقاه، صومعه.

(بُ عِ ) [ ع . بقعة ] ( اِ. ) ۱ - قطعه ای از زمین . ۲ - بنا، زیارتگاه . ۳ - مزار ائمه و بزرگان دین . ۴ - جای ، مقام . ج . بقاع ، بُقَع . ۵ - اتاقکی که بر روی گور اولیا و قدیسان می سازند.

قطعهای اززمین، مین ممتاز، زمین محدود، خانقاه
( اسم ) ۱- پاره ای زمین ممتاز از زمین ( مطلقا ) . ۳- بنا عمارت خانه سرای. ۴- مزارایمه و بزرگان دین مدفن متبرک. ۵- قطعه زمینی که زیارتگاهی در آن قرار گرفته باشد . ۶- جای مقام . ۷- صومعه خانقاه . جمع : بقاع بقع .
مقلوب قبعه . جاری. بقعه و قبعه کنیزکی که روی خود بنماید آنگاه نهان سازد .