معانی کلمه : بدو

بدو. [ ب َدْوْ ] (ع مص ) پیدا و آشکار گردیدن . (از منتهی الارب ). پدید آمدن . (تاج المصادر بیهقی ). (ترجمان القرآن جرجانی ترتیب عادل بن علی ). ظاهر شدن . (یادداشت مؤلف ). بداءة. بدوء. بداء. (ناظم الاطباء ذیل بداءة). و رجوع به بداءة شود.

به او.

آغاز؛ ابتدا؛ اول.

دونده؛ تندرو؛ تیزرفتار: ◻︎ در معرکهٴ بدوسواران عیب است / از لاشه‌سوار ترکتازی کردن (ظهوری: لغت‌نامه: بدو).

( ~.) [ ع . ] ( اِ.) بادیه ، صحرا.

(بَ) [ ع . ] ( اِ.) اوُل ، آغاز، ابتدا.

بتج

تکیه ای: bevez
طاری: bevöz
طامه ای: bovez
طرقی: bevez
کشه ای: bevez
نطنزی: bevez

فعال، پرتلاش، تلاشگر، زحمت‌کش ≠ تن‌آسا، تنبل

آغاز، ابتدا، اوان، اول، شروع، عنفوان، مقدمه، نخست ≠ پایان، خاتمه، ختم

آغاز