معانی کلمه : بداهت

تلفظ بین المللی : /bedˈɑhat/ تلفظ :‌ [bed'Ahat]

لغت نامه دهخدا

بداهت . [ ب َ هََ ] (از ع ، مص ) ناگاه درآمدن . (فرهنگ فارسی معین ). || بی اندیشه سخن گفتن . بی تأمل گفتن و نوشتن . (فرهنگ فارسی معین ) : بدانچه بداهت خاطر و سخاوت طبع دست دهد قناعت نمایی . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ بنگاه ترجمه ونشر کتاب ص 8). || (اِمص ) هویدایی . آشکاری . پیدایی . ظهور. ابانت . (یادداشت مؤلف ). || ضرورت . (یادداشت مؤلف ). || (اِ) کلام نااندیشیده . (یادداشت مؤلف ). و رجوع به بداه...

فرهنگ عمید

۱. ناگاه درآمدن، ناگاه آمدن چیزی.
۲. بی تٲمل سخن گفتن.
۳. آشکار و واضح بودن.

فرهنگ معین

(بَ هَ ) [ ع . بداهة ] (مص ل . ) سخن بی اندیشه گفتن ، بی تأمل سخن گفتن .

فرهنگ فارسی

ناگاه آمدن، ناگاه در آمدن، آشکارو واضح
( مصدر ) ۱ - ناگاه در آمدن ۲ - بی اندیشه سخن گفتن بی تائ مل گفتن و نوشتن.

مترادف و متضاد

آیانی، ارتجال، بداهت، بدیهه

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] بداهت، معرفتی است که از آغاز بدون تفکر در ذهن آمده باشد.بداهت در لغت به معنی آغاز هر چیزی است و نیز معنی ناگهان درآمدن است.معنای اصطلاحی بداهتدر اصطلاح، بداهت عبارت است از وضوح تمام در معرفتی که ابتدائا وارد ذهن می‏شود.منبعکتاب فرهنگ علم کلام، احمد خاتمی، ص۷۶.رده های این صفحه : واژه شناسیwikifeqh: بداهت...