ببار. [ ب ِ ] ( ص مرکب ) ( از: بَ + بار ) که بار بر پشت دارد. زیر بار. بارکرده شده. بار برنهاده : به پیش اندرون هدیه شهریارده اسب و ده استر به زین و ببار.فردوسی. || درختی که بار دارد. که به بار است. بارور. پربار. درختی که بدان میوه باشد. بن میوه دار. باثمر. مثمر. حامل : بیامد بسان درختی بباربسی آفرین کرد برشهریار.فردوسی.سپاهی ز نام آوران بیشمارسپهبد درختی و آهن ببار.فردوسی.بدو گفت برزو که ای شهریا...
