بالاور. [ وَ ] (ص مرکب ) صاحب قامت بلند.(یادداشت مؤلف ). آخته قامت . دارای بالا : چگونه هول حیوانی چو بالاور ژیان پیلی کجا پیل ژیان زو تا جهان باشد جهان باشد.
فرخی (دیوان چ دبیرسیاقی ص 32).
بالاور. [ وَ ] (اِ) کوزه ٔ آب را گویند. (انجمن آرای ناصری ). کوزه ٔ...
