تلفظ بین المللی : /bˈɑdparˌɑn/ تلفظ : [b'AdpaR,An]
لغت نامه دهخدا
بادپران . [ پ َ ] (نف مرکب ) بمعنی بادپر است و آن شخصی باشد که پیوسته از خود گوید. (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا). بادپر و فیاش . (ناظم الاطباء). لاف زن . رجوع به بادبر و بادپر شود : هرکجا بادپرانی است درین جزو زمان بمیان سنگ قناعت چو فلاخن دارد. شفیع اثر (از آنندراج ).این آه کشان در دل افسرده بتزویردر دعوی آتش نفسی بادپرانند. مخلص کاشی (از آنندراج ).رجوع به بادفر و بادبر شود. || کنایه از خوشامدگ...
