معانی کلمه : بادشکن

بادشکن. [ ش ِ ک َ ] ( نف مرکب ) دارو که نفخ معده بنشاند، که آروغ آرد و باد معده بیرون کند. بادکش. محلل ریاح. کاسرالریاح. طاردالریاح. تمام دانه های چتریان بواسطه اسانس های خود بعنوان بادشکن بکار میروند. ( گیاه شناسی گل گلاب ص 234 ): زیره سبز بادشکن است. || حائل ، حاجز برای باد: کوهها بادشکن باشند.

ویژگی هر دارویی که نفخ شکم را برطرف می کند، بادبر.