تلفظ بین المللی : /bˈɑd dˈɑdan/ تلفظ : [b'Ad d'Adan]
لغت نامه دهخدا
باد دادن. [ دا دَ ] ( مص مرکب ) جامه های پشمینه و موئینه را بمعرض هوای آزاد گستردن تا بیدها بمیرد و غله تر را برای منع از کپک زدن و خشکیدن و زوال رطوبت. رجوع به باد خوردن شود.- باد دادن خرمن و جز آن ؛ با افشاندن کاه را از گندم و جو جدا کردن. پیش زدن. پاتی کردن. نَسْف. ( منتهی الارب ).- پنبه لحاف کهنه باد دادن ؛ کنایه از به پدران مرده خود افتخار کردن. || نابود ساختن خود یا کسی را، یا از دست دادن چی...
فرهنگ معین
(دَ ) (مص م . ) ۱ - از دست دادن ، از دست رفتن . ۲ - در معرض باد گذاشتن .
فرهنگ فارسی
( مصدر ) ۱ - در معرض باد گذاشتن : پس از کوبیدن خرمن را باد میدهند . ۲ - نیست و نابود کردن از دست دادن تلف کردن از کف دادن امری یا چیزی را بدون اخذ نتیجه.
