کلماتور
بابک . [ ب َ ] (اِخ ) نام معبری که ساسان را بشارت تولد اردشیر داده بود. (آنندراج )(غیاث ، ذیل بابکان )، و ظاهراً براساس نیست . رجوع بماده ٔ قبل شود.
(تلفظ: bābak) پرورنده و پدر را گویند ؛ (در قدیم) خطاب فرزند به پدر از روی مهربانی ؛ پدر جان ؛ (در اعلام) نام دلاور ایرانی که از سوی اردوان فرمانروای اصطخر بود ؛ نام موبدی در روزگار انوشیروان که دیوان عرض و سپاه به دست وی بود.