ایدری. [دَ ] ( ص نسبی ) اینجایی. ( ناظم الاطباء ) :
مرا گفت کاینجا غریبست جانت
بدو کن عنایت که تنت ایدریست.
ناصرخسرو ( دیوان چ تهران ص 59 ).
جان من تا ز تست آنجایی
من کجا ایدری توانم شد.
خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 748 ).
|| اینجهانی. دنیوی. ( فرهنگ فارسی معین ).
