تلفظ بین المللی : /ˈaːkʃɑnˌidan/ تلفظ : ['a:kSAn,idan]
لغت نامه دهخدا
( آکشانیدن ) آکشانیدن. [ دَ ] ( مص ) در حاشیه فرهنگ اسدی ( خطی ) که در 766 هَ.ق. کتابت شده بنام قریح [ شاید: قریعالدهر ] این بیت ضبط شده است ( و این حاشیه ظاهراً تحفةالاحباب حافظ اوبهی است ) : عبدای توام مریز مر عبدا رازهمای توام میاکشان زهما را.و بیت شاهد لغت زهما به معنی عاشق آمده است و کلمه میاکشان ظاهراً نهی از مصدرآکشاندن یا آکشانیدن است لکن معنی آن روشن نیست. شاید به معنی رنجانیدن و تعب دادن...
