معانی کلمه : انس

انس . [ اَ ن ِ ] (ع ص ) انس گیرنده و انیس . (ناظم الاطباء).

انس . [ اُ ن ُ ] (ع اِ) ج ِ انوس . (منتهی الارب ). و رجوع به انوس شود.

انس . [ ] (اِ) بعربی اسطوخودوس است . (فهرست مخزن الادویه ). رجوع به اسطوخودوس شود.

مردم؛ بشر؛ انسان.
⟨ انس و جان: آدمی و پری.

خو گرفتن به همنشینی با کسی؛ خوگرفتگی؛ همخویی؛ همدمی.

۱. کسی که به او انس گرفته شود.
۲. (اسم) گروه بسیار.
۳. (اسم) مردم و قبیله که در یک‌ جا مقیم باشند.

( اِ ) [ ع . ] (اِج .) مردم ، آدمیان .

( اُ ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) خو گرفتن . 2 - (اِ مص .) عادت . 3 - آرامش .

(اَ نَ) [ ع . ] (ص .) 1 - کسی که بدو انس گیرند. 2 - گروهی که در یک جا مقیم باشند؛ ج . آناس .

خو، عادت

دوستی، محبت، وابستگی

آمیزش، الفت، حشر، رابطه، موالفت، موانست، معاشرت

۱. خو، عادت
۲. آمیزش، الفت، حشر، رابطه، موالفت، موانست، معاشرت
۳. دوستی، محبت، وابستگی

خو گیر