معنی کلمه :‌ انتباذ

تلفظ بین المللی : /ˌentebˈɑz/ تلفظ :‌ [,enteb'Az]

لغت نامه دهخدا

انتباذ. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) افشاردن. || یک سو شدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). بیک سو شدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( مصادر زوزنی ) ( ترجمان جرجانی مهذب عادل بن علی ). اعتزال و تنحی ، گویند انتبذ الی ناحیة و همچنین انتبذ مکاناً؛ یعنی آنجا را عزلتگاهی دور برای خود ساخت. ( از اقرب الموارد ). گوشه گرفتن. گوشه گیری کردن. || کرانه گزیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). تنحی...

کلمات مرتبط

انتباه
اجتباذ
انتباث
انتباج
انتبار
انتباش
انتباق
انتبال
انتباک

معنی کلمه :‌ انتباذ

لغت نامه دهخدا

کلمات مرتبط

نظرات