تلفظ بین المللی : /ˈaːmr q1ˈɑjeb/ تلفظ : ['a:mR q1'Ajeb]
لغت نامه دهخدا
امر غایب. [ اَ رِ ی ِ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) در اصطلاح صرف فعل امری است که بوسیله آن انجام دادن کاری از شخص غایب خواسته شود. و رجوع به امر شود.
فرهنگ فارسی
۱ - (مصدر ) فرمودن دستور دادن مقابل : نهی . ۲ - ( اسم ) فرمان حکم فرمایش . جمع : اوامر . ۳ - کار شائ ن. جمع : امور. ۵ - دستور دادن اجری کاری است و آن بر دو قسم است : امر حاضر دال بر فرمودن کاریست بمخاطب (دو م شخص ). مفرد امر حاضر غالبا همان ریش. فعل است. امر حاضر دو صیغه دارد : مفرد جمع : کن کنید و غالبا با (ب ) استعمال میشود : بخوان بخوانید . توضیح : منفی امر را (نهی ) گویند . امر غایب دال بر فرم...
